abartılı davranışlar, tuhaf tavırlar, beklenmedik çıkışlar, yerli yersiz kullanılan mimikler ve gerçek üstü diyaloglarla; izlendiğinde tebessüm ettirmesi gereken ve zaten daha önce beş bin kez izlediğiniz bir yeşilçam filmi sizi ağlatabiliyorsa… ne bileyim. birşeyler yolunda gitmiyor demek olabilir bu.

her şey bir kenara da; hani sen olduğun yerde sayarken insanlar hayatlarına kaldıkları yerden devam edip, hatta abartıp mutlu falan olabiliyolar ya. işte o kötü. gerçekten.

o değilde bahar geldi galiba sonunda. negzel. :)

varsayalım ki ben aptalım sevgili. aslında sayılmam ama, zaten kim kolay kolay kabul eder ki böyle bir şeyi.  

varsayalım ki ben seni sevince sen de sevmiş sayılacaksın beni. akıl takılmış ya bir kere ya olursa, ya o’da severse diye beni.

varsayalım ki ben hep kendime anlatacağım seni. mutlu olunca nasıl güler gözlerinin içi, ya şaşırdığında verdiğin tepki, üzülünce nasıl düşer yüzün ve nasıl yakar içimi.

varsayalım ki ben seni düşünmekten asla alıkoyamayacağım kendimi. günlük telaşlardan arta kalan zamanlarda, sonsuz boşluğumda sana çarpacağım hep, tekrar tekrar, camlara çarpan deli karasinekler gibi.

varsayalım ki ben hep seveceğim seni. her sabah uyandığımda zihnim bana kendimden, zamandan, mekandan önce hatırlatmaya devam edecek seni.

varsayalım ki gün gelecek unuttum diyeceğim seni. ama biliyorum bir gülümsemen darmadağın etmeye hep yetecek beni.   

pardon, acaba biriniz umut mu dedi?